Пристигна пресудата за случајот во Центарот за социјални работи во Тетово кој минатата недела беше објавен во за жал само еден медиум.

Колку повеќе ја читаме пресудата толку останува впечатокот дека во оваа постапка Судот е адвокат на тужениот, а не орган кој треба да обезбеди владеење на правото, да ја дели правдата и да ги заштити основните човекови права и слободи.

Во пресудата, судот заклучил дека за да се смета едно однесување како психичко вознемирување, тоа треба да биде континуирано и систематско, “насочено кон една личност за точно определена цел” – услов кој не е пропишан во ниту еден закон или правен акт, што води кон заклучокот дека судот пристапува кон своеволно креирање на правни норми и нивно применување во нечиј интерес.

Во образложението, судот додава дека не постои вознемирување бидејќи работничката „не била дисциплински казнета, ниту се повела постапка против неа, ниту ѝ биле загрозени права кои ѝ следуваат по закон“, и дека „немало закани за отказ или преместување против нејзина волја“.
Според судот, заканата за преместување на работното место, не се смета за вознемирување, бидејќи зборовите биле упатени и кон други колешки. (?)

Воедно, судот во пресудата потврди дека фактот што работничката била избркана од канцеларијата, претставува „инцидентно однесување”.

Наместо да биде разгледано со сериозна институционална чувствителност, тужбеното барање на социјална работничка за забрана за вознемирување на работното место е ОДБИЕНО КАКО НЕОСНОВАНО, оставајќи уште една жртва сама во лавиринтот на институционалната негрижа.

Со оваа пресуда, работничката не само што стана жртва на мобинг, туку е изложена и на двојна виктимизација од страна на судот, кој треба да ја заштити.

Овој случај не е изолиран, туку е јасен симптом на поширок проблем: култура на неказнивост, во која заканите, навредите и злоупотребата на моќ се третираат како „инцидент“ наместо како сериозно прекршување на работничките права и човековото достоинство.

Јавните институции, кои треба да бидат пример за хумано постапување, се средини каде што хиерархијата е поважна од човековото достоинство, а одредени индивидуи се штитени со бетонски ѕид од политички и институционални врски.

Кога институциите потврдуваат дека „нема мобинг“ во услови каде што работничка пријавува долгогодишно систематско вознемирување и понижување, тоа е јасна порака дека СИСТЕМОТ ШТИТИ НАСИЛСТВО.

Во држава каде што работниците се оставени без реални механизми за заштита, системот наместо да создава безбедна работна средина, го нормализира насилството под превезот на „авторитет“ и „дисциплина“.

Наместо да се прашуваме дали има мобинг, треба да се прашаме уште колку жртви ќе замолчат за да не го изгубат работното место?!

За судот, Законот за заштита од вознемирување на работно место е само мртво слово на хартија и уште еднаш се покажа дека истиот не обезбедува вистинска заштита за работничките кои се соочуваат со вознемирување на работното место.

Нашата членка, работничка која јавно проговори за понижување и недолично однесување на работното место, не доби институционална поддршка каква што заслужува секој работник. Оваа пресуда го потврди она што сите го знаеме:
Судот ги штити насилниците, а не жртвите.

Синдикатот на УПОЗ остро го осудува секој облик на вознемирување врз жените. Овој случај не е само прекршување на работничките права, ова е системско малтретирање и понижување на жена, кое не смее да се толерира.

Синдикатот на УПОЗ ќе ги преземе сите достапни механизми за заштита на работничките, ќе бара санкционирање на секој облик на мобинг и злоупотреба на моќта и воспоставување механизми што ќе гарантираат дека работничките ќе бидат слушнати, заштитени и поддржани.

На ден 13.11.2025 година, Комисијата за солидарен фонд ја одржа својата 33. седница, на која беа разгледани барања по најразлични основи поднесени од страна на членовите на Синдикатот на УПОЗ.

Во периодот помеѓу две седници, беа реализирани вкупно 49 неповратни барања во вкупен износ од 255.000,00 денари.

Со цел да им се излезе во пресрет на членовите на Синдикатот по поднесените барања на ден 13.11.2025 година Комисијата за Солидарен фонд, ја одржа својата 33-та седница на која беа разгледани барањата на членовите по разни основи.

По основ парична помош за боледување беа поднесени осум барања во вкупен износ од 49.300,00 денари.
Едно барање беше реализирано по основ парична помош за лекување во вкупен износ од 30.000,00 денари.
Три барања беа реализирани по основ во исклучителни случаи (по член 34) во вкупен износ од 18.000,00 денари, а на оваа седница беа одобрени и седум позајмици во вкупен износ од 235.000,00 денари.

Во периодот меѓу двете седници од 09.10 до 12.11.2025 година, согласно Правилникот за Солидарен фонд, беа одобрени и исплатени вкупно 96 барања по следниве односи:
• Парична помош за новороденче – 14 барања во износ од 56.000,00 денари;
• Парична помош за пензионирање – девет барања во износ од 27.000,00 денари;
• Парична помош за прваче – 23 барања во износ од 92.000,00 денари;
• Парична помош за лекување – едно барања во износ од 30.000,00 денари;
• Парична помош за смрт на член на Фондот – едно барање во износ од 20.000,00 денари;
• Парична позајмица – две барања по друг основ во вкупен износ од 40.000,00 денари;
• Парична позајмица за лекување во износ од 40.000,00 денари;
• Парична позајмица (до 15.000,00 денари) – четири барања во износ од 60.000,00 денари;
• Парична позајмица за спортски игри и средби – 40 позајмици во вкупен износ од 608.000,00 денари.

Комисијата и понатаму ќе продолжи активно да ги помага членовите на Синдикатот на УПОЗ, преку навремено разгледување и одобрување на поднесените барања согласно Правилникот за доделување на парична помош од Солидарниот фонд на Синдикатот на УПОЗ.

Додека извршната и судската власт преку медиумите бараат кривец за ситуацијата во правосудството, вработените во судовите и обвинителствата остануваат заборавени иако тие се оние без кои ништо не може да функционира.

Ова најдобро може да се види во Основниот граѓански суд Скопје.

👉Од 508 предвидени работни места во систематизацијата, пополнети се само 180 од кои 50 судски соработници и 130 референти.
👉Секој вработен извршува повеќе од четири работни задачи, а прима една плата. Износот на таа плата е под секое достоинство.
👉Во судот има 66 судии, а има 53 дактилографи за сите судии.
👉Во писарниците еден вработен работи со по два или три судии. Ова значи дека еден вработен на писарница може да има од 600 до 1200 предмети.
👉На приемниот шалтер наместо 6 вработени има само 1 вработен, па ред се чека и надвор од судот.
👉Дополнително, бројот на вработени се намалува и по природен одлив но и бидејќи вработените даваат откази поради ниските плати и постојаните притисоци.
👉Во последните три години не се распишани огласи за нови вработувања.
👉Минатата година во Основниот граѓански суд немаше греење поради дефект, а сеуште има пукната цевка од санитарниот чвор која никако да се санира.

Судскиот буџетски совет наместо да се бори да добие 0.8% од БДП-то, како што е предвидено со Закон, на седница носи одлука да се бара понизок износ, па нели е тоа спротивно на закон.
Ама нив секако не им се битни вработените, битно е само да си обезбедат средства за плати, кои се многу пати поголеми од оние на вработените и неколку пати поголеми од платите на судиите кои редовно ги извршуваат работните задачи во судовите.
Претседателот на Судскиот буџетски совет изгледа не знае што е социјален дијалог бидејќи немаме добиено одговор на ниту едно барање за средба од кога е избрана на функцијата Претседател, ама по се изгледа и да се видиме нема да има што да каже некој друг ќе биде крив.
Судиите добија нови тоги и кожни столчиња, а за условите за работа на вработените можете да видите од сликите во прилог.

P.S.
Во овој момент сите вработени и странки седат надвор пред судот бидејќи “смрди“ на фекалии од затнатите цевки.